تعليماتش جاويدان ، و دستوراتش عميق و ريشه دار ، و برنامه هايش حياتبخش و راهبر انسان در طريق هدف آفرينش است . « هدف » از نزول اين كتاب بزرگ اين نبوده كه تنها به تلاوت و لقلقه زبان قناعت كنند بلكه هدف اين بوده كه آياتش سرچشمه فكر و انديشه ، و مايه بيدارى وجدانها گردد و آن نيز به نوبه خود حركتى در مسير عمل بيافريند . تعبير به « مبارك » چنان كه مىدانيم به معنى چيزى است كه داراى خير مستمر و مداوم باشد ، و اين تعبير در مورد قرآن اشاره به دوام استفاده جامعه انسانى از تعليمات آن است ، و چون اين كلمه به صورت مطلق به كار رفته هر گونه خير و سعادت دنيا و آخرت را شامل مىشود . خلاصه هر خير و بركتى بخواهيد در آن است ، به شرط اينكه در آن تدبر كنيد و از آن الهام بگيريد و به حركت درآئيد . نكته‌ها : 1 - تقوا و فجور در برابر هم در آيات فوق « فساد در ارض » در مقابل « ايمان و عمل صالح » قرار گرفته ، و « فجور » ( شكافتن پرده دين ) و تقوا در برابر پرهيزكارى . آيا اين دو ، بيان يك واقعيت است به دو عبارت ، يا بيان دو مطلب ؟ بعيد نيست هر دو تاكيد يك معنى بوده باشد ، چرا كه « متقين » همان مؤمنان صالحالعملند و « فجار » همان « مفسدان فى الارض » . اين احتمال نيز وجود دارد كه جمله اول اشاره به جنبه‌هاى اعتقادى و عملى هر دو باشد و صاحبان عقيده درست و عمل صالح را با آنها كه فاسد العقيده و فاسد العملند مقايسه مىكند ، در حالى كه جمله دوم تنها به جنبه‌هاى عملى اشاره دارد . اين تفاوت نيز ممكن است كه « تقوا و فجور » ناظر به كمال و نقصان شخص